Een popster te paard

De titel zegt alles, het omslag zegt niets. Er komt een zanger logeren op De Witte Hengst, met zijn eigen paard. Een charmante zanger uiteraard, die het hoofd van vele meisjes op hol brengt. De zanger van dé popgroep van het moment. En het meisje van zijn dromen moet eigenlijk helemaal niets van hem weten. Ze vindt hem maar een verwaand ventje. Maar als ze hem beter leert kennen wordt alles anders.

Nog vóór ik een letter in dit zesde deel van het jeugdhotel had gelezen, wist ik al dat het zo gaan zou. De band blijkt Pink and Purple te heten. Roze en Paars. Zou er ooit een band met uitsluitend mannelijke leden ook maar op het idéé gekomen zijn, zich zo te noemen? Daar had Helen Taselaar toch wel wat langer over na mogen denken. Ze heeft het niet gedaan. Over de werkelijke inhoud van het verhaal is ook niet bijster lang nagedacht, trouwens. Dat komt regelrecht van het kopieerapparaat van alles wat ze eerder schreef, voor Kluitman.

Het meisje op de omslag heet Linda Montijn. Ze gaat na de vakantie naar zes atheneum. Hoewel ze goed kan leren, is ze helemaal niet met school bezig. Wel met zingen. En met paardrijden. En uiteindelijk ook met Joey, de zanger van de meidenkleurenpopgroep.

Een recensent maakt er, zoals zo vaak bij dit soort boeken, gehakt van: Leesvoer voor niet-veeleisende meisjes, van 12-14 jr. Een verhaal van dertien in een dozijn. Even later gevolgd door: In het boek staat niet één illustratie, zoals de tekst op de achterflap suggereert. Geïllustreerd houdt hier dus in: de omslag. Dat is inderdaad waar. Maar in dit geval niet zo erg. De omslag is van Ab van Houten en spreekt totaal niet tot de verbeelding. Eén tekening van de beste man was dan ook meer dan genoeg.

Op de laatste pagina verklaart Joey, zanger van een jaar of vijfentwintig zijn liefde aan de achttienjarige Linda, die nog eindexamen moet doen. Hij houdt van haar en gaat dat ook steeds meer doen. Wat Linda gaat doen spreekt voor zich. Eerst examen en daarna trouwen, natuurlijk. Wat zou je anders willen, met een atheneumdiploma op zak, ergens rond 1990?

In die tijd was ik zelf ook achttien en had ik vriendinnen in de laatste klas van het atheneum. Die meiden wilden studeren, aan de universiteit. Ze volgden met belangstelling al hun lessen en schreven, in mijn ogen, moeilijke werkstukken. Maar met mannen hielden ze zich totaal niet bezig. En áls ze al verliefd waren, ging dat zeker niet ten koste van school. Want daarvoor zaten ze niet op het VWO.

Van dat alles lees je in dit verhaal niets. Wel wordt nog even een toespeling op deel zeven gemaakt. Het verhaal eindigt met de opmerking: Ja, en wat ze allemaal nog met Daniëlle op de Witte Hengst gingen beleven, wist Edith toen nog niet...En dat was maar goed ook!

Deel zeven zou echter nooit meer verschijnen. Wat die nieuwe medewerker van het jeugdhotel allemaal nog zou gaan uitspoken, blijft dus voor ons lezers een raadsel. Waarschijnlijk had ze een man leren kennen, van een paar jaar ouder. Een knappe, arrogante kwast met een paard,die de meisjes om zijn vinger kan winden, maar kiest voor Daniëlle. Zoiets.

Documentaire 20e eeuw : Kroniek en aanzien van onze tijd

Bijzonderheden: 3 linnen banden met 52 tijdschriften, veel achtergrond en foto's. Prijs: € 45. Verzamelbanden. 25x32,5 cm. foto’s. ill. Complete set van 52 tijdschriften verdeeld over 3 banden. Prijs: € 60. 
Hardcover linnen cover met 52 delen. Met de meest bijzondere hoogtepunten van deze eeuw in binnen- en buitenland. Prijs: € 30. 
Schitterend 3 delig naslagwerk met veel foto's. Prijs: € 27,50. Onderbieden is zinloos. 

Zo maar wat advertenties waarin dit werk te koop aangeboden wordt. Ik heb het ook. Alle 52 delen, in 3 linnen banden. Gekocht op de rommelmarkt voor € 5. Ze waren niet te tillen. Ze zijn om die reden ook bijna niet te lezen. Groot en zwaar. Je moet met zo'n complete band aan tafel gaan zitten, of in de bank met je benen horizontaal. Zodat in elk geval het boek ergens op steunen kan. Of je haalt zo'n los nummer uit de band en leest het als een tijdschrift. Maar dan moet je het er naderhand weer terug in zien te krijgen.

Wat uitgeverij Waanders op de markt brengt / bracht is vaak de moeite waard. Dat was ook mijn overweging, om deze banden destijds aan te schaffen. Of het in dit geval ook van toepassing is? Ik weet het eigenlijk niet. De ondertitel: aanzien van onze tijd, doet vermoeden dat het lijkt op de onverwoestbare Aanzien-serie. En dat is ook zo. Dat merk je, als je zo'n band doorbladert.

De twintigste eeuw was vooral ellende, als we deze kroniek moeten geloven. Oorlogen, hongersnoden, staatsgrepen. Zo af en toe een huwelijk en een troonswisseling, maar dan wel tegen de achtergrond van krakersrellen. Omdat de uitgave uit begin jaren negentig is, gaat het laatste nummer over de machtswisseling tussen Grobatsjov en Jeltsin. Dat geeft, achteraf, een onvolledig gevoel. De twintigste eeuw duurde immers nog tien jaar langer.

Er staat niets meer in over Irak en de golfoorlog. Over Bosnië, Servië en Kroatië. De watersnood en evacuatie van het rivierengebied. Geen Bijlmerramp. Het moest allemaal ook nog gebeuren. Voor een échte kroniek had Waanders daarover toch ook nog moeten berichten. Het is niet gebeurd. De afzonderlijke deeltjes laten zich lezen als tijdschriften. Er is geen index gemaakt over het geheel, iets wat een overzicht als dit toch wel had moeten hebben.

En, heel praktisch, het past niet in de kast, tenzij je het plat legt. De banden zijn te hoog voor de gemiddelde boekenplank. Bovendien hebben de tijdschriften weliswaar glanzend papier, maar trekt het krom als je het rechtop zet. Zo wil je je naslagwerk toch ook niet de geschiedenis in laten gaan. Moet het eigenlijk nog wel mijn geschiedenis in? Gisteren heb ik weer eens een deel doorgebladerd. Het ligt me eigenlijk vooral in de weg.

De Documentaire 20e eeuw is vooral iets wat je op een studiezaal moet neerleggen. In een bibliotheek of archief. Scholieren kunnen er nog wat uithalen voor een spreekbeurt misschien. Maar ja, die hebben tegenwoordig voor alles internet paraat. Die zoeken niets meer op, via papier. Zo wordt zo'n naslagwerk uiteindelijk gewoon weggegooid. Opgeruimd anno 21e eeuw: we plaatsen het te koop op Marktplaats of Boekwinkeltjes.

Burgemeesters Tweeling

Het heette oorspronkelijk De Stormers, omdat Storm hun achternaam was. Maar na een paar drukken werd het toch een minder goed gekozen titel. Zo ontstond Burgemeesters Tweeling. In twee edities geïllustreerd door Hans Borrebach en later nog door Herson, het pseudoniem van Herry Behrens.

Wat vond men van deze Van Marxveldt? In de jaren dertig werd het boek nog tegelijk besproken met een van haar andere boeken, De Kingfordschool, en daar ging toen de voorkeur al naar uit. In de jaren zestig, toen de tweeling inmiddels al talloze malen was herdrukt, was men nog iets minder aardig. Deze Cissy van Marxveldt-herdruk haalt het niet: in vergelijking met een boek als "Een zomer-zotheid" heeft dit verhaal niet die humor en boeiende intrige om de veroudering te weerstaan. Een mooie recensie voor: het boek is voorgoed uit de tijd.

In de jaren na de oorlog maakte Borrebach er zijn eerste omslag voor. In de bekende filmsterren variant, die zo heel erg goed verkocht. En die ook best nog wel bij de inhoud past, bovendien. Borrebach las de boeken die hij moest illustreren zelden, zo zei hij later, maar voor Cissy's werk maakte hij een uitzondering. Dat kon hij waarderen. We zien hier overigens alleen Juut, Jaap doet er voor het omslag blijkbaar niet toe.

Het verhaal van Juut en Jaap, de tweeling van de burgemeester. aldus de flaptekst op de eerste Witte Raven editie. Een gezellig en leuk boek van Cissy van Marxveldt, dat in de gebonden reeds vele drukken beleefde. Die melding moest de jonge lezers waarschijnlijk over de streep trekken. Iets dat vaak herdrukt is, moet vast leuk zijn. De lezers zien Jaap ook terug op het omslag. Een tweeling is ook altijd met twee.

In de Herson-uitgave begint de flaptekst met: Juut en Jaap de tweeling van de burgemeester, beleven op school de gekste dingen, maar thuis valt het vooral voor Juut, wel eens niet mee. Het is dan inmiddels al ver in de jaren zeventig. Herry Behrens maakte er zoals altijd nog een sprekende omslagtekening bij. Eentje die totaal niet paste bij de inhoud. En geen woord meer over een zoveelste herdruk.

We zijn dik dertig jaar verder. Inmiddels zijn de boeken van Cissy van Marxveldt al lang cultureel erfgoed. Ja, ik bezit Burgemeesters Tweeling ook. Wat ik er van vond, toen ik het gelezen had? Het lijkt vooral heel erg op allerlei andere verhalen van Cissy van Marxveldt. Het euvel waar meer schrijfsters aan beginnen te lijden, als ze langer bezig zijn.

Fietsclub Krap bij Kas op de moderne toer

Irene, Anneke, Roelien en Ina gaan weer samen op vakantie. De omgeving van Maastricht, wordt het ditmaal. Ze gaan per trein en nemen de fietsen mee, wat al een avontuur op zich is. Eenmaal in Maastricht eten ze een patatje en als de eigenaresse van de snackbar hoort dat ze nog op zoek zijn naar een onderkomen, krijgen ze een aanbod om te gaan logeren in Cadier en Keer. Daar woont een broer van de dame in kwestie.

Zonder naar een naam te hebben gevraagd, gaat de club op pad. Het huis blijkt een boerderij te zijn en ze treffen de dochters Ploeger thuis. Die uiteraard van de leeftijd van de meiden zijn en, alweer uiteraard, dolgraag met ze mee willen. Dat gebeurt ook.

De Limburgse meiden blijken in het bezit van een muzikale broer. Gitarist bij een bekende band. Zo pikken ze en passant nog even een groot open lucht concert mee. De Deurdouwers zijn minstens zo populair als Doe Maar, Toontje Lager en de Frank Boeijengroep. Maar die bestonden in de jaren tachtig allemaal in werkelijkheid. Dat wilde Yvonne Brill blijkbaar niet. Ze heeft zich al net zo min goed verdiept in het Limburgs. Deurdouwers is geen dialectwoord. Doardoawers wel. Of Durchdoawers. Maar dat was voor alle meisjes van buiten Limburg weer niet te verstaan.

De vriendinnen plus zussen helpen nog even een oude tante op weg, die een souvenirwinkeltje heeft en bij een bezoek aan een kasteel worden ze ingesloten. Dat is achtereenvolgens aardig en spannend.
Al fietsende komt er dit keer zo waar noodweer opzetten. Wat ze in hun haastig opgezette tentjes afwachten. Al wachtende treffen ze twee Frans sprekende jongens, die pech hebben met hun fiets. De jongens krijgen een tentje aangeboden. Het eerste contact voor een nieuwe vriendschap en daarmee een vakantie in het buitenland is gelegd. Wordt dus vervolgd.

Waarom dit deel Op de moderne toer heet? Ik kas las het boek begin jaren tachtig voor het eerst en vroeg me af wat er zo modern aan was. Dat vraag ik me nu nog steeds af. En dat het allemaal van toevalligheden aan elkaar hangt. Dat er veel te veel zo maar uit de lucht komt vallen. Anders dan een forse regenbui. Een overnachtingsadres, nieuwe vrienden, een popconcert, het kan allemaal niet op. Zo blijft het leuk, om met de meiden mee te gaan, inderdaad.

De Wildhof. Wat doen we?

Mandy en Hugo krijgen een aanbod van een Engelse producent van hondenvoer. Hun kennel blijkt zeer geschikt als locatie voor een reclamespot. Het brengt flink wat geld op, en dat kunnen ze goed gebruiken. Niet alleen voor henzelf, maar ook voor de dierenambulance. Die hebben dringend een nieuwe bus nodig.

Robin, de man van Mandy is binnen een jaar getransformeerd van eenvoudig amateur schilder met een expositie in de lokale bibliotheek naar een succesvol artiest, die mag exposeren in Amerikaanse galerijen. Zus Bonnie heeft in nog kortere tijd een ware metamorfose ondergaan. Geen baan meer buitenshuis, geen gevaarlijke hobby's meer, maar hoogzwanger rustig tuinieren in haar eigen huis. Ze bevalt van een tweeling, halverwege het verhaal.

Vader en moeder De Wild bewonen hun appartement en bemoeien zich niet meer met de kennel. Elke en Josta bevinden zich als huismoeders op de achtergrond. Het Engels productieteam vestigt zich tijdelijk op De Wilhof en producent Terence is duidelijk weg van Mandy. Maar die heeft dus Robin al. En terwijl ze die op het vliegveld afzette, kwam ze ook haar ex Jeff nog tegen. Verwarring alom. Maar gelukkig is Jeff zo weer uit haar gedachten en heeft Terence een vriendin. Een fotomodel, uiteraard.

Sanne van de dierenambulance krijgt een nieuwe collega, Friso. Het is een onuitstaanbare kwast maar jawel, uiteindelijk vinden ze elkaar. Jurriën en Dafne komen terug van vakantie en ze hebben nieuws. Hij heeft haar ten huwelijk gevraagd en zij heeft ja gezegd. Ze kennen elkaar pas een paar maanden echt goed, maar dat is in het grote Taselaar sprookjesland land nog nooit een probleem geweest.

Het leukste tijdsbeeld komt van Ad, de man van Pam. De bekende discjockey heeft een aanbod gekregen van TV2000 om er een muziekprogramma te gaan maken. Ad zegt zijn contract op en tekent bij het commerciële TV2000, dat vervolgens geen toestemming krijgt om uit te gaan zenden. Ad is werkloos. En even is er paniek. Opnieuw huwelijksproblemen. Maar gelukkig is daar Space TV. Die mogen wél gaan uitzenden en Ad krijgt daar een mooi, nieuw aanbod.

Vul voor TV2000 TV10 in en voor Space TV RTL Véronique en je zit weer helemaal in 1989. Het jaar waarin RTL4 tot stand zou komen. De tijd waarin dit deeltje van De Wildhof ongeveer is verschenen. Het zou het laatste worden.

Pam is wel jaloers op Bonnie die nu ook kinderen heeft, maar of ze ze zelf gaat krijgen, komen we als lezer niet meer aan de weet. Mandy en Robin krijgen vast ook nog kinderen. Maar ook dat blijft een vraag. De kennel, later uitgebreid met een hondenpension, van vader en later van broer en jongste zus sluit voorgoed zijn deuren. Hier moeten we het als lezers mee doen. Maar er zijn genoeg verwijzingen naar alle voorgaande delen. Mochten we die nog niet gelezen hebben.

Dan begint het leven

Alix, Annelies, Violet en Betty hebben geen moeder meer. Huishoudsters en werksters zijn gekomen en gegaan. Hun vader is altijd aan het werk. Omdat de vier zussen allemaal ook al een baan hebben, is het huishouden er danig bij ingeschoten. Dan komt het bericht van vader dat hij hertrouwd is, met Lidewij Punt. Of ze dat maar even willen accepteren en zorgen dat ze welkom is. Wat natuurlijk niet gebeurt.

Hun stiefmoeder is een werkende vrouw geweest. Ze had een eigen huis en een goede baan op kantoor, maar die gaf ze allebei op voor een bestaan als huisvrouw. Met minder geld en veel meer zorgen. Eerst het huishouden op orde. Dan zorgen dat de kinderen haar accepteren. Het lukt haar verbazend snel.

Tegelijkertijd komt de liefde om de hoek kijken. Voor Betty is er Theo, die ze op vakantie leert kennen. Voor Annelies was het altijd al Sjaak. En wanneer de gemeente Sjaak uit zijn eigen huis wil zetten - woningnood - wordt er snel getrouwd. Zonder veel woorden. Voor Violet is er Rogier, maar dat gaat nog niet vanzelf. En Alix, dat is een verwend nest, dat haar hond bederft. Die moet eerst een paar tegenslagen krijgen, zodat ze vanzelf een toontje lager gaat zingen.

Theo blijkt een leeghoofd en Betty beëindigt de verloving. Zonder al te veel drama. Ze besluit haar kantoorbaan er aan te geven en te gaan werken als leerlingverpleegster. Moeder Lidewij blijkt nog jong genoeg om een baby te krijgen. En ook Annelies is zwanger, nog voor dat het verhaal uit is. Alix' hond overlijdt. Ze voelt genegenheid voor de dierenarts, veel ouder dan zij. Maar of dat wat wordt, komen we niet te weten. Ook Alix maakt een carrièreswitch. Geen modetekeningen meer, maar een baan op kantoor.

Dat is dus het leven? Een andere werkkring kiezen? Weten wanneer je een relatie moet beëindigen omdat je er geen toekomst mee kunt opbouwen? Juist heel snel huisvrouw worden, terwijl je elkaar nog helemaal niet zo goed kent? Hoe oud de vier zussen zijn, kom je niet te weten. Ze moeten ergens rond te de twintig zijn, allemaal. Het is blijkbaar volwassen genoeg, voorzien van de juiste ervaring om dergelijke belangrijke besluiten te nemen. De weg er naar toe wordt verder niet uitgewerkt. En dat is jammer. Want zo werd het meer een opsomming van feiten dan een echt verhaal.

De Wildhof breidt uit

De serie bij elkaar sparen was niet zo moeilijk. Dit deel verscheen in 1990 en ik heb het een paar jaar later gewoon in de boekhandel nog kunnen kopen. Ik was op dat moment al zeker tien jaar te oud voor dat soort boeken, maar wilde De Wildhof zo graag compleet hebben. Al was het dan 'de echte' niet meer.

Precies zo was ik over de Olijke Tweeling gaan denken, toen de verhalen over Ellis en Thelma Bongers niet langer geïllustreerd werden door Hans Borrebach, maar door weet ik veel wie. Zo verging het me ook met De Wildhof. Ik heb de naam van deze illustrator, Lucy de Graaf, op moeten zoeken, omdat ik het me absoluut niet meer kon herinneren. De échte familie van de hondenkennel werd geïllustreerd door Herry Behrens. En die zeven eerste delen heb ik dan ook stuk gelezen. Ik zou, zonder terug te kijken, precies kunnen zeggen wat er gebeurt in welk deel.

Dat heb ik bij dit achtste deel niet meer. Ja, vader en moeder De Wild hebben definitief afscheid genomen van de kennel. Broer Hugo en zijn zus Mandy hebben het overgekocht. En omdat ze financieel niet uitkomen, besluiten voor meer inkomsten een pension er bij te beginnen. Een vreemd besluit. Het was logischer geweest, dat ze meer retrievers waren gaan fokken voor de verkoop, of er een ander ras bij hadden genomen.

De uitbreiding met het pension komt niet veel ter sprake. Er komen twee nieuwe medewerkers, Dafne en Jurriën , die elkaar eerst niet en later juist heel erg goed kunnen uitstaan. Maar verder gaat het toch nog steeds voornamelijk over de familie De Wild . Over Bonnie, die huwelijksproblemen krijgt. Over Elke en Josta, die in dezelfde nacht moeder worden van een zoon. En over Robin, die naam gaat maken als illustrator. Hij mag gaan exposeren in de bibliotheek.

Het is opvallend traditioneel, dit deel. Josta is blij dat ze nog wat te werken heeft zolang de baby er nog niet is. Al is dat op de achtergrond. Elke is fitter en kan dus wel op de kennel werken als dat nodig is. Bonnie wil het liefst haar eigen huishouden gaan doen en Mandy voelt zich schuldig als ze niet op tijd thuis is om voor het eten te zorgen. Terwijl Robin werk aan huis heeft.

Het mocht blijkbaar allemaal nog. En De Wildhof viel nog steeds in de smaak bovendien. Want, anders dan bij Picadero destijds, zou hier nog een deel van verschijnen. Wordt vervolgd dus.