Rotterdammers onder elkaar

Het is maart 1987, als Helen Taselaar, dan 31, in het Vrije Volk geïnterviewd wordt over haar mooiste kunstwerk. Het is haar knuffelbeer Fiep. Ze heeft m al sinds ze klein is en hij is compleet versleten. Omdat hij geen leven lang meer mee gaat, heeft ze er zelfs een schilderij van laten maken. Helen vertelt over haar jeugd en over haar werk. Ze is schrijfster van jeugdromans. Er lopen op dat moment drie series bij uitgeverij Kluitman, zo vertelt ze. Manege Picadero, Hondenkennel De Wildhof en Jeugdhotel De Witte Hengst.

Bij het artikel is een foto toegevoegd. Een spontane vrouw in jaren tachtig stijl. Wijdvallend haar, gekleed in een oversized trui en een spijkerbroek. Een beetje zoals de hoofdpersonen op de omslagen van haar verhalen er uit zien. Ze zit op een bank met een grand foulard, met op de salontafel een paar van haar recent verschenen pockets. Ze was een van de eersten die over paarden schreef, zo vertelt ze. Dat is heel populair. De verhalen zijn bedoeld voor 10-14 jaar en veel van de feiten uit haar eigen leven komen ook in haar verhalen voor. Al heeft ze Fiep nog nooit opgevoerd.

Een knuffel past ook niet meer bij haar doelgroep, zo gaat ze verder. Meisjes zijn op die leeftijd al voorzichtig met jongens bezig. Haar boeken zijn aardig modern, maar omdat ze bij Kluitman publiceert, moet ze wel netjes blijven. Helen is op het moment van de foto ook moeder van twee kleine kinderen, zo blijkt. En ze woont op een bovenwoning, in Rotterdam.

Haar romanfiguren liet ze bijna allemaal buiten in de polder wonen. Daar waar het mogelijk is om paarden of honden te houden. Of waar je een hotel kunt bestieren. Ze hebben of krijgen ook allemaal een heel huis. Er is, zodra er getrouwd wordt, geen enkel stel meer bij dat een bovenwoning betrekt. Kinderen worden er in die series al wel geboren. In een van haar latere verhalen voert ze ook een scene op met een knuffelbeertje, dat onmisbaar blijkt voor een kind.

De foto is van Hans van de Pol. Het interview is van Wilfried de Jong. Ja die. Althans, dat denk ik wel. Want hij komt ook uit Rotterdam en heeft eerst voor lokale kranten geschreven. Hans van de Pol is nog steeds fotograaf, zo blijkt uit zijn website. Herry Behrens, de illustrator van al die Wildhoven, Picadero's en Jeugdhotellen, is inmiddels met pensioen. Kluitman is nog steeds uitgever van jeugdromans en ja, die gaan nog steeds geregeld over paarden. Hoe het met Helen Taselaar is, vond ik echter nergens meer terug.

Ze moet inmiddels begin zestig zijn. De kleine kindjes op de foto zijn nu zelf dertigers. Of ze nog schrijft? Of ze nog paardrijdt? En of ze nog altijd op een bovenwoning woont? Haar boeken waren succesnummers in de jaren tachtig, begin jaren negentig. Maar daarna werd het stil rondom haar. Misschien vond ze het zelf ook wel genoeg. In zo'n tien, vijftien jaar tijd heeft ze veel geschreven. Heel veel. Terwijl die kinderen er toch ook al waren. Een uit de hand gelopen hobby, naast je gewone leven. Een gat in de markt zien en dat grotendeels zelf opvullen. Er is een tijd geweest, dat ik dat ook wel had gewild.

Peggy’s paardenpension springt bij

Judy McLaine is op weg naar Peggy’s paardenpension, met de auto en een trailer met daarin het kreupele paard Amrah. Ze moet zorgen dat ze op tijd is, want oom John mag er niet achter komen dat ze er vandoor is met het paard, dat hij naar het slacht had willen brengen.Een spannend begin van dit derde deel van de serie. Pas na een paar hoofdstukken blijkt, dat Amrah veilig is. Judy kan haar kopen, met geleend geld van meneer Thornwood. Ze woont met haar moeder bij oom John op zijn schutterij, waar ze uitgebuit en gekleineerd worden. Oom John, een broer van Judy’s overleden vader, is een echte tiran. Het maakt het verhaal nog een paar hoofdstukken langer boeiend: zullen ze het redden, moeder, dochter en paard?

Moeder McLaine krijgt een baan op Thornwood Grange, waar ze hulp in de huishouding wordt. En als oom John hen woedend de deur wijst, krijgen ze onderdak bij Peggy en haar man, Dion. Judy hernieuwt daar haar kennismaking met Roy Grant, die als hulp op de stoeterij gewerkt heeft. Ze vieren er de verjaardag van Dion mee. Dion krijgt voor zijn verjaardag een CD speler plus een pakket CD’s. Waarmee het tijdsbeeld is gezet. Weg met de platenspeler, welkom aan de compact disc. Het is begin jaren negentig.

Tussen Roy en Judy moeten eerst nog een aantal misverstanden uit de weg worden geruimd, voordat ze elkaar in de armen kunnen vallen. Er is een mannelijke rivaal en er is een vrouwelijke rivaal. En natuurlijk is Judy ook weer een kleine kattenkop, te trots om toe te geven, dat ze verliefd is geworden op Roy. Maar uiteindelijk komt alles goed. Tot volle tevredenheid van mevrouw McLaine, die maar wat graag de moederrol ook voor Roy op zich neemt. Want en passant wordt nog even vermeld, dat de moeder van Roy overleden is. 

Roy heeft dus geen moeder meer. Net zo min als alle vijf de schoonzonen van de familie de Wild. Dave, Tim, Edwin, Ad en Robin moeten het allemaal zonder moeder stellen. Gelukkig hebben ze wel een lieve schoonmoeder. De ouders van John leven niet meer. John, is in dit geval dus niet de oom van Judy, maar de vriend van Paula. En Roy, dat is in dit geval ook weer niet de vriend van Miranda, al heeft hij wel dezelfde naam.

Peggy’s zus Marcia komt er ook nog even in voor. Het voorheen verwaande model heeft inmiddels van haar carrière afscheid genomen, schrijft nu enkel nog wat modereportages. Maar is nu vooral moeder en huisvrouw, voor man Jon (zonder h) en haar kinderen Sharon en Per. Die weer  de namen dragen van de drummer van the Heartbreakers en de broer van Paula.

Schrijvers gebruiken vaker bekende namen in nieuwe verhalen. En Helen Taselaar had er natuurlijk al flink wat geschreven, aan het begin van de jaren negentig. Na een onverwacht spannend begin wordt ook Peggy’s paardenpension er een uit de bekende categorie. Krijgen ze elkaar? Ja, ze krijgen elkaar. En de droomprins komt wederom terecht in een echte familie, waarbij schoonzussen en zwagers als vrienden met elkaar omgaan. Net als al eerder in de series over De Wildhof en Picadero gebeurde.  

Peggy's paardenpension in het nieuws

Peggy, die nog steeds oude en invalide paarden opvangt, is inmiddels getrouwd met de Hollandse Dion Dorland. Ze hebben allebei een zus, die samen bevriend zijn geraakt. Tessa Downing is stewardess geworden en Laura Dorland onderwijzeres. Ze heeft een baan in Amstelveen en daar ook een flat kunnen huren. Hier begint het verhaal. Tessa is als stewardess op weg naar Nederland om daar een paar dagen bij Laura door te gaan brengen. 

In Nederland is Laura uitgenodigd op een feestje van haar vriendin Angelique en Tessa gaat mee. Eerst moet ze de wat al te opdringerige Martin van zich afschudden, maar iets later maakt ze kennis met Ted Rivers. Een Nederlandse huisarts met Amerikaanse ouders. Het klikt meteen tussen Tessa en Ted, maar of het een eenmalige kennismaking is?

Het toeval helpt een handje mee. Tessa krijgt griep, kan niet terug naar Engeland, en Ted, als huisarts komt op visite. Hij blijft komen, ook als dat al lang niet meer nodig is. En na een goede week van veel bezoekjes kan Tessa terug naar Engeland, maar heeft Ted een blijvende indruk achtergelaten. Zullen ze elkaar nu nog terug zien? Ook dat gebeurt, niet veel later, als Ted op weg is naar zijn broer in Londen en Tessa als stewardess op het vliegtuig aantreft. 

Het wordt zomervakantie en Laura komt over naar Engeland. Onderweg naar Laura treft ze een jongeman in een sportauto, die in de berm is geraakt. Het blijkt Philip Thornwood te zijn, de onuitstaanbaar verwende buurjongen van de familie… Peggy en Tessa hebben allebei een hekel aan hem. Het is een nietsnut en een ladykiller. Maar Laura, die zijn voorgeschiedenis niet kent, vindt hem aardig. En dat is wederzijds. Bovendien, nu vader Thornwood, een al op leeftijd zijnde kolonel, longontsteking heeft gekregen, ziet Philip ook wel in, dat het afgelopen moet zijn met het luie leventje. En wie kan hem daar beter bij helpen dan Laura?

Dan gaat alles ineens in een sneltreinvaart. Tessa twijfelde aan haar relatie met Ted, omdat de afstand te groot was. Maar Ted besluit een dokterspraktijk in Engeland over te nemen, zodat hij bij Tessa blijven kan. Een huis is ook al gevonden. Laura heeft na de zomervakantie al wel door dat Philip de ware is en zegt in Nederland prompt baan en flat op. Nee, trouwen wil ze nog niet, maar in Engeland bij Philip komen wonen, doet ze eigenlijk meteen. En dan is er nog de oudste zus Marcia.

Het arrogante fotomodel uit het eerste deel is inmiddels met haar Zweedse fotograaf getrouwd en moeder van een dochtertje geworden. Ze blijkt haar hele carrière er aan te hebben gegeven. Ze wonen in Zweden, maar ook zij komen terug naar Engeland. Zweedse Jon heeft er, net als Nederlands-Amerikaanse Ted schijnbaar geen enkele moeite mee, het land waar ze zijn geboren en getogen vaarwel te zeggen. 

Huizen vallen zo maar uit de lucht, banen zijn in no time gevonden en ook in no time weer opgezegd. Mannen gooien hun hele leven voor je om. En dat nieuws, uit de titel? Dat blijkt een gepensioneerd circuspaard te zijn, dat even in het pension logeert. Het gegeven komt maar heel sporadisch in het verhaal voor. Niet meer dan een verhaal van één kantje tekst.

Dit verhaal van Helen Taselaar onder pseudoniem is uit 1988 en een echt 'krijgen ze elkaar' verhaal. Het speelt zich alweer gedeeltelijk af in Londen, waar al meer hoofdpersonen het geluk vonden. Ditmaal geen rivalen in de vorm van exen. Wel weer een paar die weduwnaar zijn en eventueel hertrouwen. En verder gaat alles in het leven weer erg makkelijk, als de liefde eenmaal om de hoek is komen kijken. Zat het echte leven ook maar zo in elkaar.

Peggy's Paardenpension

83-2, staat er rechtsonder, op de laatste pagina van het verhaal. Ik heb voor mezelf altijd uitgemaakt, dat dat staat voor jaar en maand van uitgave. Februari 1983 dus. Peggy's paardenpension is een van de eerste verhalen die Helen Taselaar onder haar pseudoniem schreef. Niet in de Jeugdserie, maar in de serie Tieners schrijven voor Tieners, die Kluitman ook een poosje heeft gehad.

De serie over manege Picadero en over de Wildhof, zou wel in de Jeugdserie verschijnen, net als de verhalen over de vliegreis, die naar het geluk zou voeren, dat het goed zou komen met Ellen en nog veel verhalen van Helen Taselaar onder haar eigen naam meer. Tieners voor Tieners moest kennelijk een jongere doelgroep aanspreken. Of dat ook echt gebeurd is? De boekjes zien er hetzelfde uit, met dezelfde omslagen van Herry Behrens, en met dezelfde inhoud.

Peggy Downing woont met haar vader, twee zussen en een huishoudster op een groot landgoed in Engeland. Ze hebben er een tennisbaan, een eigen zwembad en zelfs een elk een eigen badkamer. Ja, er is veel geld, maar eigenlijk kun je het aan de familie niet echt merken. Oudste zus Marcia is mannequin, net als het zusje van Ellen. Dan volgt Peggy, die de paarden uit de omtrekt verzorgt en traint. Ze heeft er nog een aantal oude paarden bij, die ze in pension houdt. Tot slot is er dochter Tessa, vijftien en heel ondeugend. Dergelijke kleine zusjes komen in bijna alle verhalen van Helen Taselaar wel voor.

Net als de verwaande man, die om de hoofdrolspeelster komt. In dit geval heet hij Philip Thornwood en is hij de zoon van de buurman. Er is een mannelijke hoofdrolspeler met een goede baan waarvoor hij naar het buitenland moet. Hij heet in dit geval Dion Dorland en moet voor zijn werk naar Engeland, waar hij Peggy en haar familie ontmoet. Er is een opdringerige vriendin van de mannelijke hoofdfiguur, die in dit geval Simone heet. De man is wat ouder en al meteen zeker van zijn zaak, het meisje weet het nog niet precies. Maar uiteindelijk vinden ze elkaar, raken elkaar door misverstanden weer kwijt - er is vast een ander - en hervinden elkaar tenslotte toch weer. Nee er is geen ander.

Zoals Helen alias Inge al zo vaak heeft gebruikt en ook na dit verhaal nog heel vaak zou gebruiken. Er is liefde, vriendschap, er zijn veel paarden. Er wordt verloofd, er wordt getrouwd, er worden huizen gekocht en er wordt elkaar veelvuldig de liefde verklaard. In dit geval gaat niet alleen Peggy met Dion trouwen, maar ook vader Downing met de huishoudster Jessy. En verwaande Marcia trouwt een Zweedse fotograaf, waardoor ze ineens niet meer zo verwaand is. Tot slot: hier blijft het niet bij. Want ook Peggy's Paardenpension Wordt vervolgd.

Vakantie in Benidorm

Jawel, we gaan weer op vakantie. Niet naar Texel, zoals Mandy en Pam, maar naar Spanje. Niet naar Blanes, zoals Miranda destijds deed. Vliegreis naar het geluk is, volgens de lijst met beschikbare verhalen die-  zoals altijd-  achterin deze Jeugdserie Pocket is opgenomen, ook niet meer verkrijgbaar.
Maar het gegeven van op vakantie de man van je dromen tegen het lijf lopen, kon best nog een keer gebruikt worden. Zo moet Inge Neeleman, alias Helen Taselaar gedacht hebben, toen ze Vakantie in Benidorm schreef. Misschien wel in opdracht van haar uitgever. Een meisjesboek over vakantie in een warm land en de liefde, dat moet het toch goed doen.

Collega's en vriendinnen Terry Vermeer en Marloes Weterings boeken een zonvakantie naar Benidorm, gedurende de kerstvakantie. Marloes ontmoet daar voor het eerst Thomas, een Engelse jongen met wie ze al een poos correspondeert. En Terry maakt kennis met Mario, de half-Spaanse eigenaar van een grote discotheek. Hij is een echte ladykiller en Marloes, die hem kent van een eerdere vakantie in Benidorm, waarschuwt Terry, dat ze niet moet vallen voor zijn charmes. Terry doet haar best, maar gaat uiteindelijk toch voor de bijl.

's Morgens flink uitslapen, wat wandelen, zo af en toe een toeristische attractie, wat eten, in het voren slapen en 's nachts lekker swingen in de disco. Een inbraak in het appartement, waarbij spullen gestolen worden. Een klein appartementje, waar ze met de bus vanuit het vliegveld heen worden gebracht. Jongens die je lastigvallen in de disco. Je poeiert ze zo af, want vervelend worden ze nooit. De schrijfster schept een redelijk natuurgetrouw beeld van de feestvakanties in Spanje, maar haalt er de scherpe kantjes wel af.

Mario mag dan een ladykiller zijn, met Terry meent hij het wel degelijk. Hij zoekt haar zelfs op, als ze in Nederland is. En ook tussen Marloes en haar correspondentievriend komt het goed. Sterker nog, ze gaan allebei trouwen. Zo maar trouwen met een discotheek eigenaar. Nou ja, gaandeweg het verhaal blijkt Mario toch iets serieuzer dan dat. Hij heeft plannen om een restaurant te openen. En zijn moeder, die mag dan wel Spaanse zijn, zijn vader was Nederlander. Daardoor spreekt hij niet alleen de taal, maar kent hij zelfs het land van zijn aanstaande.

Dat is natuurlijk allemaal veel te mooi om waar te zijn. Maar ach, het leest lekker weg. Er staan geen storende fouten in en je bent er voor een poosje mee van de wereld. De omgeving is prima en naar waarheid omschreven en de sfeer brengt je helemaal in de stemming. Wat dat betreft is het gewoon een goed verhaal.

Een vakantiebaan voor Paula

Inge Neeleman, alias Helen Taselaar, was een liefhebber van de paardensport. Ze reed zelf ook, en schreef er diverse verhalen over. Onder haar eigen naam verscheen de serie Manege Picadero en onder pseudoniem Een vakantiebaan voor Paula. Nou ben ik zelf nooit een paardenliefhebber geweest. Wel een verzamelaar van Kluitman Pockets voor meisjes. Zo bezit ik praktisch alles van Helen Taselaar, dus ook deze.

De omslag is ditmaal niet van Herry Behrens, maar van Reint de Jonge, die ook de omslagen van Goud Elsje voor zijn rekening nam, in latere drukken. Minder realistisch, maar toch zeer aansprekend.

Het verhaal is er een, zoals Helen Taselaar ze meer schreef. Hoofdpersoon is Paula Verhoeven. Ze heeft een baantje op kantoor, maar dat bevalt haar niet. Daarom solliciteert ze als administratief medewerkster op de nieuwe manege, waar ze ook gaat paardrijden. Ze krijgt er, samen met haar vriendin Trix, les van de eigenaar.

John van Rossum was zelf ooit een bekend jockey, tot een ongeluk er een eind aan maakte. Nog altijd loopt hij moeilijk. Er moet opzet in het spel geweest zijn, maar bewezen is dat nooit. Tot oom Daan op bezoek komt bij de familie Verhoeven. Hij blijkt getuige geweest te zijn van het ongeluk en heeft er nota bene foto's van gemaakt.

Paula wordt verliefd op John, en dat blijkt wederzijds. Ook in dit verhaal is een rivale, een knappe, verwende vrouw, die verslagen moet worden, nadat ze de relatie moedwillig wilde saboteren. En ook dit keer duurt het een paar hoofdstukken, voor de geliefden elkaar weer in de armen kunnen vallen.

Trix is al jaren verliefd op Perry, de broer van Paula. En zelfs dat wordt in dit verhaal wederzijds. De veroorzaker van het ongeluk blijkt nog veel meer op zijn geweten te hebben en wordt gepakt. Paula en John worden een echt stel, maar niet nadat er een grote hond is aangeschaft. Een volwassen lobbes, die aan zijn lot is overgelaten. Een gegeven dat Helen Taselaar ook al vaker heeft gebruikt.

Een vakantiebaan voor Paula leest gemakkelijk weg, zoals alle Kluitman pockets dat doen. De naam van de schrijfster is bekend genoeg om het aan te willen schaffen. Eentje waarvan je het hele oeuvre verzamelen wil. Dat heb ik ten slotte ook gedaan. En ik ben vast de enige niet. Goedkope series zijn gewild en zetten aan tot lezen, zo schreef de Nederlandse bibliotheekdienst. Nee, het is geen literatuur, maar gelezen wordt het massaal. Aanschaffen dus.

Wie had dat gedacht, Michelle?

Bij elk nieuw of tweedehands boek dat ik koop, schrijf ik er de datum van aanschaf in. Dat doe ik al zo lang ik boeken koop. Wie had dat gedacht, Michelle? is een van mijn eerste zelf gekochte boeken. 11 juli 1986. Ik had het al een paar keer in de bibliotheek geleend en wilde het nu graag zelf hebben.

De Kluitman Jeugdserie was betaalbaar. Onze kantoorboekhandel had achterin zijn winkel zo'n smalle, witte kast staan, en daar stond deze ook tussen. Geschreven door Inge Neeleman. Een pseudoniem van Helen Taselaar, zo begreep ik later. En wederom met mooie illustraties van Herry Behrens. Een leuk verhaal, ook nu nog.

Michelle Dumas, eenentwintig, werkt op een kantoor, maar daar heeft ze het niet zo naar haar zin. Liever bezit ze een eigen winkeltje. Daarvoor studeert ze in de avonduren aan haar middenstandsdiploma. En net, voor ze dat haalt, komt er een winkeltje te huur. Het snoepwinkeltje van vroeger. Michelle slaagt voor haar middenstandsdiploma en zet zich, met haar broer Marc aan het klussen.

Ze komen uit een kunstzinnige familie. Vader Jean is amateurschilder en bezit een galerie, moeder Marie is handwerklerares. Marc werkt ook op kantoor. Hij is bevriend met Edward Vermaire, de zoon van de baas. En heeft zijn hart verloren aan Monique, de zus van Edward.

Het klikt goed tussen de beide broers en de beide zussen. Monique wordt een vriendin van Michelle, en Michelle en Edward worden het samen zeer eens. Twee vrienden, twee vriendinnen en twee stellen. Schoonzus en vriendin, vriend en zwager. Combinaties die in het dagelijks leven ook wel eens voorkomen.

Het verhaal van Michelle was een van de eersten van Helen Taselaar. Later zou ze de ingrediënten nog vaak herhalen. Want Michelle vindt Edward onuitstaanbaar, in eerste instantie. En dan is er nog de rivale, die in dit geval Francoise heet, maar die ook hier een ander krijgt, waar ze meer van blijkt te houden.

Verder speelt het verhaal zich grotendeels af in 't Grasduintje, de winkel van Michelle. Echte opzienbarende dingen gebeuren er niet. Maar het is wel heel gezellig. Bij Michelle thuis ook. Ik kon me er zo iets bij voorstellen. Goed geschreven. Ja. Dat vind ik eigenlijk nog steeds.

Inge Neeleman of wel Helen Taselaar, was helemaal geen tiener meer, al doet de naam van de serie anders vermoeden. Ze was al een echte vrouw toen ze het schreef. Het is de suggestie dat de schrijfster door haar leeftijd dicht bij haar lezers zou staan. En daarin is Uitgeverij Kluitman zeker geslaagd.