The Heartbreakers: videoclip in Venetië

Het verhaal is, volgens de catalogus van de Koninklijke Bibliotheek, uit 1990. Heel erg uit 1990, zou ik er aan toe willen voegen. Die titel alleen al, is veelzeggend. Want welk jong meisje zou er nu nog een boek willen lezen over een meidengroep die een videoclip gaat opnemen? Dat was toen heel wat, hoe mooier hoe beter. Maar nu spreekt het al zo lang voor zich. Dat doet iedere artiest. Al zullen ze dat niet allemaal in Venetië doen. Maar dat komt door hun nieuwste single, die Italian Love Affair heet.

Over een paar maanden kwam de C.D. uit, zo staat er op pagina 7 te lezen. Nog zo'n leuk tijdsbeeld. C.D, van Compact Disc, nog met puntjes tussen de beide letters. Als je die een mocht opnemen, als band in 1990, telde je mee. Een bijzonder feit, dat zelfs als tekening tussen de tekst op de achterkant is opgenomen.

In deze prachtige stad, zo staat er verder te lezen, lopen de problemen tussen zangeres Roanna en manager Thierry steeds meer uit de hand. Debbie, invalster van de ziek geworden drumster Sharon, gaat meteen achter Thierry aan.
Debbie heeft geblondeerd haar en veel te veel make up. Een teken, dat ze niet geliefd is en ook niet zal worden. De auteur geeft haar niet populaire personages, die gaan stoken in alles wat eerst goed was, vaker zo'n uiterlijk mee. En ook hier komt de dame tot inkeer, ergens tegen het einde van het verhaal, wanneer ze inziet, dat de meidengroep niet op haar zit te wachten, en ook de mannen in haar buurt verliefd worden / zijn op de Heartbreakers en haar niet zien staan.

Een paar pagina's is het dan nog het probleem wie Debbie gaat opvolgen, want Sharon was ziek. Maar ook dat valt mee, want, ze was dan wel oververmoeid, maar had vooral heimwee naar Rámon. En nu ze die terug heeft, kan ze er weer tegenaan. Ramón en Sharon, je zou het niet bij elkaar bedacht hebben. Roanna heeft na een paar misverstanden om een vrouw voor de derde keer toch Thierry weer terug. Want voor Debbie was het al Desirée met wie ze overhoop lag, omdat ze achter haar Thierry aan zat. Weinig eergevoel heeft ze, die Roanna. Een kerel die je toch met twee vrouwen bedriegt, hoef je toch niet meer terug.

Verder heeft Charlie heeft haar Stefan, Cindy haar Roberto. Alleen Dorith en  Olga zijn nog niet voorzien. Misschien was daar nog een vierde deel voor nodig geweest. Maar dat is er niet meer van gekomen. Een oppervlakkig, ireëel, romantisch verhaal, aldus de recensie.  Prententieloze ontspanningslektuur die echter voor een nog grote groep meisjes aantrekkelijk blijkt te zijn. Ja. De recensenten herhalen zichzelf ook, net zoals de schrijfster. Die zure professionele boeklezers lijken maar niet te willen inzien, dat meisjes dit soort verhalen gewoon graag lezen. Ook al is het dan volgens hen zo, dat De liefdesintriges (ook van andere meisjes die behoren tot de groep) zeer zwak zijn uitgewerkt en weinig verrassend. Aan karaktertekening is nauwelijks aandacht besteed.

Dat maakt niks uit. Dat deed het in 1990 niet, dat doet het nu anno 2014 nog steeds niet. Dit soort verhalen deden het goed, doen het goed en zullen dat ook altijd blijven doen.

The Heartbreakers breken door

Stichting Nederlandse Kinderjury 1990, staat er met een icoontje onder aan de keerzijde van de titelpagina. Bovenin staat: Van Helen Taselaar zijn in de SUKSESSERIE verschenen, waarna behalve dit deel ook het eerste deel van deze serie staat vermeld. Sukses, met k-s, inderdaad. Zo is de officiële spelling van succes volgens mij nooit geweest. Misschien een poging van Kluitman om de jeugd van toen mee aan te spreken.

Kluitman Suksesserie, zo staat op de achterkant te lezen, is bestemd voor de Leeftijd vanaf 10 jaar en is goud voor sukses. De Suksesserie, ook wel Kluitman Suksesserie, is een gedeeltelijke voortzetting van de Zonnebloemserie, aldus de catalogus van de Koninklijke bibliotheek. En bedoeld voor een wat jonger publiek dan de Jeugdserie, waarin het eerste deel van de Heartbreakers aanvankelijk was verschenen.


Dit tweede deel is dan ook inderdaad kinderlijker van opzet. Met niet alleen een tekening op de keerzijde, maar ook een aantal illustraties in het verhaal zelf. En een eenvoudiger verhaallijn. Het gaat eigenlijk verder waar het eerste deel ophoudt. De tweede single is hard op weg net zo'n grote hit te worden als de eerste. Het verhaal begint met het optreden op een landgoed waar gitarist Charlie kennismaakt met Stefan Leblanc, zoon van de heer des huizes. Pa is een filmmagnaat en zoon zit op de filmacademie. Leblanc is natuurlijk veel chiquer dan De Wit en bovendien heeft Helen Taselaar blijkbaar patent op Franse namen. Want de manager in deze serie heet Thierry Laforet, en diens huishoudster Dupont. Wat toch ook weer heel anders klinkt dan De Bos en Van de Brug.

Bill Huibregts, in het eerste deel alleen nog maar een oud medebandlid van Thierry, die zijn naam dan nog met i-j schrijft, ontpopt zich in dit deel als een gemene dief, die zijn zaakjes zelf opknapt. Daartoe opdracht geven zou veel logischer zijn voor een bekende Nederlander als hij, maar dat snappen meisjes vanaf tien jaar dan weer niet. Behalve dat hij steelt, richt hij ook nog een concurrerend meidenbandje op, dat net zo snel verdwijnt als het gekomen is.

Er is nog een opdringerige fan, die uiteindelijk toch een vriend van bandlid Dorith wordt en opnames voor hun elpee. We zitten al in de jaren negentig, intussen, misschien was het logischer geweest, dat ze een CD hadden opgenomen. De meisjes gaan op vakantie in Spanje, wat Helen Taselaar Miranda en Marloes en Terry - wiens naam dus weer heel erg op Thierry lijkt!-  al eerder liet doen. Aan het eind van het verhaal wordt er zelfs nog even paard gereden, door Charlie en Stefan. Eveneens een kolfje naar de hand van Helen Taselaar.

Een popgroep, een landgoed, concurrentie, fanmail, beroemd zijn, vakantie in Spanje, paardrijden. Alles bij elkaar kan het de schrijfster nooit veel moeite hebben gekost, dit verhaal op papier te krijgen. Het zit barstensvol bekende ingrediënten, die ze zo uit de vele andere verhalen, die ze anno 1989 al had geschreven, moet hebben gehaald. Het zou dan ook niet bij deze twee delen blijven. In de Suksesserie verscheen nog een derde deel Heartbreakers. Daarin nemen ze een videoclip op. Ook al zo'n leuk tijdsbeeld. Wordt vervolgd, dus.

The Heartbreakers

Charlie (eigenlijk Charlotte, maar dat klinkt niet), Olga, Dorith, Cindy en Sharon zijn vijf meiden met een redelijke schoolopleiding, die hun baan hebben opgezegd voor een carrière in de showbizz. Samen vormen ze the Heartbreakers. Ooit wonnen ze de Soundmixshow - hallo, jaren tachtig! - en samen met hun zangeres / tekstschrijfster Penny leken ze het helemaal te gaan maken. Maar meer dan een klein hitje hadden ze niet. Penny werd weggekocht door een bekende band en the Heartbreakers moesten op zoek naar een vervanger.

Die vinden ze, na een anonieme tip om eens te gaan luisteren naar the Stars. Hun zangeres heet Roanna Keizer en ze wil maar wat graag bij de groep weg om bij de meiden te gaan zingen. En wonen, in hun gehuurde Delftse grachtenpand. Niet veel later wordt er anoniem een liedje toegestuurd. Niet zo maar een liedje, nee, de tekst en bladmuziek van een heuse hit. De schrijver houdt zich even geheim maar ontmaskert zich dan als Thierry Laforêt, voormalig gitarist van de bekende groep Indian Arrow, die wraak lijkt te willen nemen op zijn mede bandlid Bill Huijbregts.

Waarom? Omdat Bill zich gemeen uitlaat over Thierry in een popblad. En onterecht ook. Want had hij niet het leeuwendeel van hun laatste hit Susannah op zich genomen ? Thierry wil geen wraak via de meiden, hij wil ze helpen op weg naar de top. En hij wil Roanna. Dat lukt allebei. The Heartbreakers scoren een nummer een hit en hij en Roanna worden een stel. Even lijkt de dochter van vrienden van zijn ouders roet in het eten te komen gooien. Had ze niet met Thierry naar verlovingsringen gekeken, tijdens hun bezoek in Nederland?

Natuurlijk komt het goed. En blijkt die relatie met de dochter van een verzinsel van Bill Huijbregts. Roanna en Thierry vallen elkaar dolgelukkig in hun armen. En daarna repeteren ze met zijn allen het nieuwe nummer dat hij voor de meiden geschreven heeft. Het wordt geheit weer een hit. Hun toekomst is verzekerd.

Er zouden nog een aantal deeltjes over the Heartbreakers verschijnen, maar niet meer in de pocketeditie. De leeftijdsgrens werd wat naar beneden bij gesteld. Waar het eerst was van 10 tot 14 werd het toen van 9 tot 12. En dat maakt het iets geloofwaardiger inderdaad. Want als je negen was in de jaren tachtig nam je nog wel aan dat Indian Arrow of the Stars bekende groepen waren. Was je eenmaal 12 of 13 en luisterde je naar de radio, dan wist je al wel, dat the Heartbreakers nooit de talentenjacht van Henny Huisman hadden gewonnen. Laat staan dat ze nummer een in de hitparade zouden zijn geworden. Daarvoor kende je de platen van dat moment te goed.