Politieagente Ria Bruins

Ze zit op kantoor, Ria Bruins. Maar erg naar haar zin heeft ze het er niet. Daarom besluit ze te reageren op een oproep uit de krant. Daar worden politie agenten gevraagd. En wie zegt, dat dat altijd mannen moeten zijn? Vrouwen kunnen dat net zo goed. Al denken haar vader en haar broer Wim daar toch anders over. Wim plaagt haar er mee en vader wordt alleen maar kwaad. Wat is er mis met een kantoorbaan? Wat deugt er niet aan die betrekking?

Ria zet door. Ze wordt opgeroepen voor een keuring, die ze doorstaat. Daarna volgt nog een intelligentietest, waar ze ook voor slaagt. Zo begint ze, samen met nog vijf andere meisjes, aan de interne opleiding. Haar oud collega José, die met haar op kantoor was, wordt afgekeurd, omdat ze onder de maat is. 1.63, waar 1.65 een vereiste is. Het klinkt, alsof het boek geschreven is door een kenner.

Er volgen meer gedetailleerde omschrijvingen. Van de kamer, die ze samen huurt met medestudente Lucie. Bij mevrouw Braat, die hen al veel over de politie kan vertellen, want ze heeft al heel vaak agenten in opleiding gehad. Het komt in het verhaal allemaal terug. De interne opleiding, die Ria moet volgen, de sportlessen van gymleraar Kees van Roon. Hij is eigenlijk leraar aan een middelbare school maar daarnaast geeft hij ook sportles op de politie opleiding.

Ria maakt haar eerste proces verbaal op, wat ook woordelijk wordt uitgeschreven. Wat bekeuringen op straat, redelijk in detail. En, het kon niet uitblijven, de liefde komt om de hoek kijken. In de vorm van diezelfde sportleraar Kees.

Volgens de achterflaptekst eigenlijk het belangrijkste van het verhaal. Want 'onder haar uniformkleding klopt een echt vrouwelijk hart'. En 'het is duidelijk, dat de politie mettertijd wegens voorgenomen huwelijk naar een nieuwe agente zal moeten uitzien'.  Uitroepteken.

Zo eindigt de achterflaptekst, maar helemaal afgelopen met Ria is het nog niet. Er zouden nog twee deeltjes in deze serie over Ria volgen. Kluitman gaf ze eerst uit in de Sneeuwbalserie en herdrukte ze later in de Jeugdserie. Dit is een boek waar jaartallen worden genoemd. Het komt niet vaak voor. 1963, is het in dit geval. Zo'n beetje de tijd, waarin al dit soort verhalen zich afspeelden.

Hans Borrebach voorzag Ria van een stel pronte borsten in haar witte uniformblouse. Van een watergolfkapsel, gemanicuurde handen, geëpileerde wenkbrauwen en rode lippenstift. Nettie Lens heeft toch vast iets anders in zijn hoofd gehad, toen hij de hoofdfiguur beschreef. Ja. Hij. Want Nettie Lens is een pseudoniem. Dat van Wim van Helden, die onder eigen naam detectives voor de jeugd schreef. Een serie over inspecteur Arglistig en een serie over commissaris Achterberg.

Voor hij schrijver werd, is Wim van Helden zelf bij de politie geweest, in Rotterdam. Het Randstad waar hij het Ria laat worden. En van de 100 kandidaten was hij een van de weinigen die goed genoeg werd bevonden om de politie opleiding te gaan doen. Agent na een baan op kantoor. Wim van Helden was niet goed in de politievakken, maar blonk wel uit in sport. Dat doet Ria ook. Hij heeft er dus heel veel van zijn eigen ervaringen in gestopt.

Dit eerste deel over Ria bij de politie verscheen in 1958. Het derde deel zou in 1962 voor het eerst verschijnen. De boeken over Ria waren populair, maar hij had het wel gezien, die combinatie tussen romantiek en politie. Aldus Wikipedia.

Vivo Huishoudpockets voor de vrouw

Ze zitten met zijn zessen in een doosje. Cassette, om het officieel en chique te houden. Boekjes van 9x 20 centimeter. In zijn geheel nog steeds op Marktplaza te koop, de vraagprijs is iets van 6 euro. Op qoop staan ze ook. Daar wordt € 3,50 als startprijs genoemd. Ik betaalde er vorig jaar minder voor, op de vrije markt in Wamel.

Rommel-, kofferbak- of vrije markten zijn nog steeds de meest ideale plaatsen om oude boeken te kopen. Omdat je daar de meeste kans hebt op iemand, die niet weet wat hij verkoopt en dus de waarde niet in kan schatten. Of de waarde wel weet maar er gewoon van af wil, en daarom niet al te veel vraagt. Op een veilingsite worden meestal dingen aangeboden door mensen die veel te goed weten wat ze bezitten. En daarom veel te veel vragen.

De Vivo Huishoudpockets voor de vrouw dus. Zes deeltjes standaardwerk. Onderwerpen die in elk handboek uit die tijd wel voorkwamen. Die van in en om huis en lijf. In dit geval met de titels Bloemen en planten in huis en tuin. Wetten der etiquette. Apart en lekker. Praktisch wonen. Slank en charmant. Handig huishouden.

Vivo, dat is de afkorting van het Centraal bureau van de Vrijwillige Inkoop- en Verkooporganisatie te Amsterdam. Het was ook een kruideniersketen, die, na een paar fusies uiteindelijk tot de Super supermarkten zou leiden. Er is een kort artikeltje op de Nederlandse wikipedia pagina aan gewijd. Ze bleken met regelmaat speciale spaaracties te hebben.Waarschijnlijk zijn deze zes boekjes ook zo met zegels bij elkaar te sprokkelen geweest. Anno 1966.

Wederom leuk in de kast. Voor de foto's en de nostalgie. En de wat is alles toch veranderd in die vijfenveertig jaar ervaring. Huishoudpockets zijn al lang niet meer nodig, omdat er geen huisvrouwen meer bestaan. En als ze al bestaan, dan zoeken ze wel op, wat ze willen weten over planten, de tuin, zichzelf, de schoonmaak of goede manieren. Dat was toen wel anders. Elke vrouw leek behoefte te hebben aan naslagwerken. Of ze ze nu bij elkaar spaarde of gewoon zelf kocht. Ze werden bij bosjes tegelijk gepubliceerd.

Alles over dia's

Schema's, tekeningen, kleuren- en zwart-wit foto's van de auteur, aldus de ondertitel. Alles over dia's. Die  lantaarnplaatjes, naar bestaande zwart-wit negatieven, zoals Hans Borrebach het in het eerste hoofdstuk omschrijft, die bijna net zo oud als de fotografie populair is. Mooie beeldspraak.

Vroeger in zwart-wit, thans in natuurlijke kleuren. De verschillende fabrikaten zijn in hun soort alle even goed. De oorsprong vorm van de kleurenfotografie. Wat doet de onderbelichting? Cursief gedrukte vragen, die in de daarop volgende alinea's worden beantwoord. En dat blijft zo. Een opmerking, een vraag, gevolgd door een antwoord.

Hoofdstuk 2 heet Kleuren veroveren de wereld in steeds sterkere mate. Daarin worden vragen gesteld en beantwoord als De lastige, gemakkelijke aanpassing van het menselijk oog, Het (zichtbaar) spectrum en 'Anders dan anders' wordt de basis van uw fotografie.

De hoofdstukken die volgen zijn Classificering der camerasoorten, Zien en vastleggen der kleuren, Het ideale dia, Dia en belichting, Zwemen, filters en contrast. Er volgen nog wenken over hoe je dia's opbergt, inraamt en bewaart. Praktijkwenken, Bekijken en projecteren en tot slotte Geperfectioneerd projecteren.

Het leest bijna als een roman, of een dichtbundel. Met een paar gekleurde afbeeldingen op glanzend papier, voorzien van omschrijvingen als Wie is uitgekeken op onderwerpen-van-alle-dag, speurt naar meer exclusieve dingen. Dit is er één van. Een schilder, die bovenop het dak van z'n woonauto een overzicht schildert van St. Tropez. Filmsoort: Gevacolor R 5 op 120-spoel. Ontwikkeld aan de Gevaertfabrieken te Mortsel (Antwerpen). Filter: Pola. Tijd van de dag: In het late middaguur.

Alles over dia's was in de jaren zestig een handig hulpmiddel voor mensen, die graag fotografeerden en er het geld voor over hadden om daar dia's van te maken. Want het was niet goedkoop, dia's maken. Veel werd het daarom niet gedaan. Toch wordt daar geen melding van gemaakt, in het boek. Hans Borrebach ging er gewoon van uit, dat mensen die dit soort boeken kochten, bereid waren veel geld in hun hobby te investeren.

De dia was eens populair, maar is inmiddels al wel vijfentwintig jaar uit de tijd. Fotografie nog niet. In tegendeel. Maar van de digitale mogelijkheden zou Borrebach nooit iets meekrijgen. Gelukkig maar. Het maakt zijn hele oeuvre op dit gebied praktisch overbodig. Wat toen vooraf moest worden bepaald voor een goed resultaat, kan nu allemaal na afloop. Vroeger viel er weinig te herstellen aan een eenmaal gemaakte opname. Dat is nu wel anders.

Een nieuwe start

Het gaat goed met jeugdhotel De Witte Hengst, nu David Freling en Claudia van der Meer er de leiding over hebben gekregen. Over het verzoek van Yoran Bianchi moeten ze dan ook even nadenken. Is het werkelijk zo'n goed idee om de zoon van de eigenaar in dienst te nemen? Zeker, de stalknecht is al een poosje uit de running door ziekte en bovendien al oud. Maar om dat nou met een verwend zoontje op te lossen...

David heeft er minder moeite mee dan Claudia. Ze bespreekt het met Edith de Vries. In het eerste deel was die nog gewoon hulp in de huishouding, maar langzaamaan verworden tot Claudia's rechterhand. Ze had graag op kantoor willen werken, 'had daarvoor ook een opleiding gedaan', maar omdat 'de baantjes daar niet voor het opscheppen lagen' was ze in De Witte Hengst begonnen. Ze werkt er tevens samen met Gregor. De knappe collega, op wie ze al tijden verliefd is, maar die haar niet ziet staan, omdat er zo veel andere meisjes óók leuk zijn...

Wie de verhalen van Helen Taselaar een beetje kent, zou nu kunnen denken, dat het wat gaat worden tussen Edith en Gregor. Zo gaat het meestal, maar dit keer niet. Yoran doet zijn intrede en is al gelijk gecharmeerd van Edith, die het nog aldoor te druk heeft met Gregor. Ze merkt hem in eerste instantie niet eens op.

Zodra ze het wél in de gaten krijgt, wordt Gregor jaloers. Die heeft het ook al lang gemerkt, de blangstelling van Yoran. Eigenlijk is Edith toch wel een leuk meisje en eigenlijk wil hij geen kapers op de kust. Zo ontstaan de bekende Taselaar-misverstanden, tussen meerdere mannen en vrouwen, die elkaar dingen verwijten uit jaloezie. Het doet Yoran zelfs terug naar zijn ouderlijk huis vertrekken.

Receptioniste Milou raakt zwanger en zegt haar baan op. Edith kan deze baan overnemen. Receptioniste lijkt haar nog altijd veel leuker dan huishoudelijke hulp. Dat is alvast één droom verwezenlijkt. Maar natuurlijk komt het goed tussen haar en Yoran en tussen haar en Gregor. Ze worden een stel, terwijl Gregor, als verliezende derde, zijn nederlaag sportief opneemt en gewoon op De Witte Hengst blijft werken.

Meer is het eigenlijk niet, dat tweede deel in deze nieuwe serie. Ja, er wordt veel paardgereden en de ritjes en paarden worden beschreven. Zoals dat ook wel vaker gebeurt. Een nieuwe start verscheen niet in de Jeugdserie, maar in de Selektserie. Voorheen Jeugdserie In de vakantie, aldus de laatste pagina van het boek. Een serie voor iets jongere meisjes dan de Jeugdserie. Met een stevige kaft en meer illustraties. Dat klopt inderdaad. Dit soort verhalen lezen meisjes nog op de lagere school. Zeker in het begin van de jaren negentig. Toen waren ze, eenmaal in de brugklas aangeland, al meer gewend, om dit nog serieus te nemen.

Er zouden nog een aantal delen meer over De Witte Hengst in de Selektserie van Kluitman verschijnen. Selekt, met een k, inderdaad. Zo schreef je dat toen. Met de fraaie illustraties van Herry Behrens, waar de uitgever in die tijd patent op had. Wordt vervolgd, dus.

De jaren tachtig van schoolbank.nl

Het was ergens in 2003, dat ik me inschreef op schoolbank.nl. De eerste website in het genre wat ze later 'social media' gingen noemen. Aanmelden, scholen toevoegen, herinneringen schrijven en wachten, op de oud klasgenoten, die zich ook aanmeldden. Ze konden contact met je opnemen, want je e-mailadres was zichtbaar. En jij kon hun herinneringen lezen, want die zette iedereen er bijna neer. Ik plaatste klassefoto's en bekeek de foto's van anderen. Echt leuk.

Schoolbank.nl won de prijs voor beste website van het jaar. Ze werden razend populair, en dat ging niet aan de eigenaren voorbij. Het e-mailadres was het eerste wat er af ging. Voortaan moesten er berichtjes naar schoolbank worden gestuurd, die stuurde ze dan door. De commercie begon er op in te spelen. Er verschenen oproepjes, om mensen hun herinneringen niet op hun eigen profielpagina te zetten, maar aan schoolbank.nl te sturen.

Zo ontstond ook De jaren tachtig van schoolbank.nl. Verhalen van vooral meiden van mijn leeftijd. Korte schetsjes, aangevuld met afbeeldingen van agenda's, van popsterren en foto's van meiden en jongens uit die tijd. De plofkapsels met haarlak, ruitjesbroeken, schoudervullingen in je colbert, eyeliner. De Dolly Dots, Michael Jackson, Madonna en Prince. Ja, dat is mijn tijd. En eigenlijk wist ik dat zo ook wel. Graffiti, de Berlijnse muur die viel. Aardbeien plukken, sparen voor een brommer.

Ik kocht het boek in 2006 en moest er toen € 16,95 voor betalen. Veel geld, voor een boekje met herinneringen, die ik ook met een vriendin had kunnen bespreken. Na een keer lezen verdween het boekje in de kast.

Wat begon als particulier idee werd overgedaan aan een uitgever. Wie meer dan summiere herinneringen wilde zien van anderen, moest daarvoor voortaan betalen. Dat heb ik nog één jaar gedaan. Maar er was niemand meer, die die herinneringen invulde, op schoolbank.nl. Bekeek ik eerst de site dagelijks, toen wekelijks, ten slotte keek ik helemaal niet meer. Ja, ik werd zelf nog wel geregeld gemaild. Vooral door schoolbank.nl zelf. Die meldden me keer op keer dat er zich bekenden hadden aangemeld. Maar na een paar keer kijken en nooit wat vinden, besloot ik, dat dat gewoon een commerciële truc was, om mij naar de site te lokken.

Afgemeld heb ik me nog niet. Wie op die manier contact met me zoekt, die mag. Al heb ik het idee, dat sites als Hyves, LinkedIn en Facebook al lang de plaats van schoolbank hebben ingenomen. En daar zijn trouwens geen boeken over verschenen. Het is ook een raar idee eigenlijk, een ouderwets papieren boek naar aanleiding van een website.

Juup's wilde haren

Juup van Tongeren - eigenlijk heet ze Julia - is sinds kort getrouwd met Peter de Waal. Ze zou een dolgelukkig huisvrouwtje moeten wezen, maar daar ontbreekt het nog al eens aan. Juup komt uit de stad en kan maar moeilijk aarden, buiten het mondaine stadleven. Als haar vriendin Rita dan in de buurt komt wonen, verandert het iets. En af en toe is het net, of ze weer op de lagere school zitten.

Er wordt vriendschap gesloten met de rijke Adèle, die niet alleen een dochtertje en een two seater - een tweepersoons autootje voor de welgestelden -, maar ook personeel, een groot huis, lekker eten en daarnaast geld genoeg voor luxe feestjes met veel sigaretten en alcohol heeft. Feestjes waar de verkeerde mensen komen. Mensen met een titel die de hele dag niets anders doen dan een beetje doelloos rondhangen en wachten op een volgend feestje

Netty Koen-Conrad heeft er patent op. De hoofdpersoon gaat altijd een of meerdere malen naar zo'n feestje. Als klasgenoten, zoals Ineke en Anneke. Als vriendin, die er eigenlijk niets aan vindt, omdat dat wereldje haar niet aanstaat, zoals Nina. Of als klasgenoot die zich al veel ouder en wijzer voelt dan de anderen, zoals Joan.

Juup gaat er heen als vriendin van Adèle. Samen met haar man Peter. Peter vindt er al meteen niets aan, maar Juup amuseert zich kostelijk. Ze doet er foute vrienden op, waar ze, ook na het feest steeds meer tijd mee gaat doorbrengen. Zeer tegen de zin van Peter. Want veel geld hebben ze niet. Hij is aan zijn proefschrift bezig en tot hij dat voltooid heeft zullen ze moeten rondkomen van het eenvoudige salaris dat het dito baantje hem brengt. Het is iets dat Juup maar moeilijk kan.

Om de echtelieden dichter tot elkaar te brengen, moet er iemand ziek worden. Een gegeven, dat de schrijfster ook al vaker heeft gebruikt. Dit keer wordt het het kind van Adèle. Kleine Diane krijgt longontsteking en duldt alleen Jup om zich heen. Wanneer ze uiteindelijk weer geneest, mag ze van Adèle een mooi kado uit kiezen. Het wordt haar twoseater en rijles van Adèle zelf. Peter is het er niet mee eens. En die vriendschap met die foute vriend Rik moet ook maar eens over zijn. 

Juup neemt het niet, dat er zo over haar beslist wordt en besluit weg te gaan. Ja, ze heeft dan een man, een eigen huis plus dienstbode, maar dit neemt ze toch niet. Pas wanneer ze in de krant verneemt dat Peter een ongeluk heeft gehad, komt ze terug naar huis. Daar blijkt dat een andere 'de W.' van de fabriek een ongeluk heeft gehad. Ze heeft zich vergist. En o, wat beseft ze nu, dat ze van Peter houdt. Haar wilde haren, die is ze voorgoed kwijt.

Ze gaat niet met Adèle en Diane op vakantie, wat eerst de bedoeling was. Ze hoeft de twoseater ook niet te hebben. Dat past binnenkort toch niet meer. Want ze heeft babywol gekocht. En wat dat zeggen wil, dat weet Peter ook. Peter, die inmiddels afgestudeerd is. Juup vindt het fantastisch, nu er' zo veel nieuwe wegen voor hem opengaan.'

Het geluk was schijnbaar nog niet volmaakt genoeg. Dat is het nu pas, met een man met uitzicht op promotie, een kind om voor te zorgen en een foute vriend die zich met de foute vriendin verlooft. Einde. Alweer een boekje uit, zo moet de schrijfster gedacht hebben. Deadline gehaald, uitgever tevreden. Met illustraties van Hans Borrebach.

In de storm

We zijn weer een paar jaar verder. Bob en Hanna zijn inmiddels de ouders van drie kinderen. Aangenomen zoon Daan, dochter Anneke, die Zusje genoemd wordt en de baby, die Job blijkt te heten, maar ook dat wordt niet meteen duidelijk. Het echtpaar Van Hemert lijkt in het niets meer op de flierefluiters uit het begin. In tegendeel, ze zijn nu een degelijke familie, met een zorgzame vader aan het hoofd van het gezin, een moeder die voor de kinderen en de kleine karweitjes zorgt en een dienstbode voor het zwaardere werk.

Bob en Hanna willen zes weken op vakantie naar Knokke, dat in dit verhaal als Knocke geschreven wordt. Maar helemaal zonder dienstmeisje zou Hanna niet kunnen, al die tijd. Er moet iemand mee om voor de kinderen te zorgen. Dat wordt Juul, het jongere zusje van Tim. Juul Huizinga, die voor het gemak ook maar Zus genoemd wordt.

De kinderen van de grote familie Huizinga zijn met de jaren al grotendeels uitgevlogen. Juul woont nog thuis. Ze heeft een ongelukkige liefde achter de rug, met de kunstenaar Sieward, die ze uit alle macht uit haar hoofd probeert te zetten, maar waar ze niet echt in slaagt. De brief van Hanna, waarin ze vader en moeder Huizinga vraagt of Juul misschien zin heeft om mee naar Knokke te gaan, komt als een geschenk uit de hemel. En natuurlijk wil Juul wel.

Op vakantie in België maakt Juul de ontwikkeling door, die Sanne van Havelte al eerder gebruikt heeft, bij jongere vrouwen. Ze realiseert zich dat echte liefde nooit voor onzekerheid kan zorgen, dat een degelijke man de beste keus is en dat het verzorgen van kinderen helemaal niet erg of eng is, maar het mooiste dat je kan overkomen. Op  die degelijke man na dan. En die vindt ze er ook. In de vorm van Bart ter Hegge, de jongere broer van Jo.

Eerst moet ze niets van hem hebben. Bart is een nijlpaard, zo meent ze. Eigenwijs, bazig en heerszuchtig. Dan komt Sieward nog naar Knokke ook. Het maakt haar danig overstuur. Natuurlijk komt het nog voor het einde van de vakantie goed, tussen Juul en Bart en kan Sieward de aftocht blazen. Daar wil ze eigenlijk nooit meer aan denken. Dat realiseert ze zich, in de storm, bij het strand van Knokke. Aanvankelijk geïllustreerd door Rie Reinderhoff, in de latere drukken nam Hans Borrebach het over.

Meer over deze verhalenserie is te lezen op de website van het boekenmuseum.