Een nieuwe start

Het gaat goed met jeugdhotel De Witte Hengst, nu David Freling en Claudia van der Meer er de leiding over hebben gekregen. Over het verzoek van Yoran Bianchi moeten ze dan ook even nadenken. Is het werkelijk zo'n goed idee om de zoon van de eigenaar in dienst te nemen? Zeker, de stalknecht is al een poosje uit de running door ziekte en bovendien al oud. Maar om dat nou met een verwend zoontje op te lossen...

David heeft er minder moeite mee dan Claudia. Ze bespreekt het met Edith de Vries. In het eerste deel was die nog gewoon hulp in de huishouding, maar langzaamaan verworden tot Claudia's rechterhand. Ze had graag op kantoor willen werken, 'had daarvoor ook een opleiding gedaan', maar omdat 'de baantjes daar niet voor het opscheppen lagen' was ze in De Witte Hengst begonnen. Ze werkt er tevens samen met Gregor. De knappe collega, op wie ze al tijden verliefd is, maar die haar niet ziet staan, omdat er zo veel andere meisjes óók leuk zijn...

Wie de verhalen van Helen Taselaar een beetje kent, zou nu kunnen denken, dat het wat gaat worden tussen Edith en Gregor. Zo gaat het meestal, maar dit keer niet. Yoran doet zijn intrede en is al gelijk gecharmeerd van Edith, die het nog aldoor te druk heeft met Gregor. Ze merkt hem in eerste instantie niet eens op.

Zodra ze het wél in de gaten krijgt, wordt Gregor jaloers. Die heeft het ook al lang gemerkt, de blangstelling van Yoran. Eigenlijk is Edith toch wel een leuk meisje en eigenlijk wil hij geen kapers op de kust. Zo ontstaan de bekende Taselaar-misverstanden, tussen meerdere mannen en vrouwen, die elkaar dingen verwijten uit jaloezie. Het doet Yoran zelfs terug naar zijn ouderlijk huis vertrekken.

Receptioniste Milou raakt zwanger en zegt haar baan op. Edith kan deze baan overnemen. Receptioniste lijkt haar nog altijd veel leuker dan huishoudelijke hulp. Dat is alvast één droom verwezenlijkt. Maar natuurlijk komt het goed tussen haar en Yoran en tussen haar en Gregor. Ze worden een stel, terwijl Gregor, als verliezende derde, zijn nederlaag sportief opneemt en gewoon op De Witte Hengst blijft werken.

Meer is het eigenlijk niet, dat tweede deel in deze nieuwe serie. Ja, er wordt veel paardgereden en de ritjes en paarden worden beschreven. Zoals dat ook wel vaker gebeurt. Een nieuwe start verscheen niet in de Jeugdserie, maar in de Selektserie. Voorheen Jeugdserie In de vakantie, aldus de laatste pagina van het boek. Een serie voor iets jongere meisjes dan de Jeugdserie. Met een stevige kaft en meer illustraties. Dat klopt inderdaad. Dit soort verhalen lezen meisjes nog op de lagere school. Zeker in het begin van de jaren negentig. Toen waren ze, eenmaal in de brugklas aangeland, al meer gewend, om dit nog serieus te nemen.

Er zouden nog een aantal delen meer over De Witte Hengst in de Selektserie van Kluitman verschijnen. Selekt, met een k, inderdaad. Zo schreef je dat toen. Met de fraaie illustraties van Herry Behrens, waar de uitgever in die tijd patent op had. Wordt vervolgd, dus.

De jaren tachtig van schoolbank.nl

Het was ergens in 2003, dat ik me inschreef op schoolbank.nl. De eerste website in het genre wat ze later 'social media' gingen noemen. Aanmelden, scholen toevoegen, herinneringen schrijven en wachten, op de oud klasgenoten, die zich ook aanmeldden. Ze konden contact met je opnemen, want je e-mailadres was zichtbaar. En jij kon hun herinneringen lezen, want die zette iedereen er bijna neer. Ik plaatste klassefoto's en bekeek de foto's van anderen. Echt leuk.

Schoolbank.nl won de prijs voor beste website van het jaar. Ze werden razend populair, en dat ging niet aan de eigenaren voorbij. Het e-mailadres was het eerste wat er af ging. Voortaan moesten er berichtjes naar schoolbank worden gestuurd, die stuurde ze dan door. De commercie begon er op in te spelen. Er verschenen oproepjes, om mensen hun herinneringen niet op hun eigen profielpagina te zetten, maar aan schoolbank.nl te sturen.

Zo ontstond ook De jaren tachtig van schoolbank.nl. Verhalen van vooral meiden van mijn leeftijd. Korte schetsjes, aangevuld met afbeeldingen van agenda's, van popsterren en foto's van meiden en jongens uit die tijd. De plofkapsels met haarlak, ruitjesbroeken, schoudervullingen in je colbert, eyeliner. De Dolly Dots, Michael Jackson, Madonna en Prince. Ja, dat is mijn tijd. En eigenlijk wist ik dat zo ook wel. Graffiti, de Berlijnse muur die viel. Aardbeien plukken, sparen voor een brommer.

Ik kocht het boek in 2006 en moest er toen € 16,95 voor betalen. Veel geld, voor een boekje met herinneringen, die ik ook met een vriendin had kunnen bespreken. Na een keer lezen verdween het boekje in de kast.

Wat begon als particulier idee werd overgedaan aan een uitgever. Wie meer dan summiere herinneringen wilde zien van anderen, moest daarvoor voortaan betalen. Dat heb ik nog één jaar gedaan. Maar er was niemand meer, die die herinneringen invulde, op schoolbank.nl. Bekeek ik eerst de site dagelijks, toen wekelijks, ten slotte keek ik helemaal niet meer. Ja, ik werd zelf nog wel geregeld gemaild. Vooral door schoolbank.nl zelf. Die meldden me keer op keer dat er zich bekenden hadden aangemeld. Maar na een paar keer kijken en nooit wat vinden, besloot ik, dat dat gewoon een commerciële truc was, om mij naar de site te lokken.

Afgemeld heb ik me nog niet. Wie op die manier contact met me zoekt, die mag. Al heb ik het idee, dat sites als Hyves, LinkedIn en Facebook al lang de plaats van schoolbank hebben ingenomen. En daar zijn trouwens geen boeken over verschenen. Het is ook een raar idee eigenlijk, een ouderwets papieren boek naar aanleiding van een website.

Juup's wilde haren

Juup van Tongeren - eigenlijk heet ze Julia - is sinds kort getrouwd met Peter de Waal. Ze zou een dolgelukkig huisvrouwtje moeten wezen, maar daar ontbreekt het nog al eens aan. Juup komt uit de stad en kan maar moeilijk aarden, buiten het mondaine stadleven. Als haar vriendin Rita dan in de buurt komt wonen, verandert het iets. En af en toe is het net, of ze weer op de lagere school zitten.

Er wordt vriendschap gesloten met de rijke Adèle, die niet alleen een dochtertje en een two seater - een tweepersoons autootje voor de welgestelden -, maar ook personeel, een groot huis, lekker eten en daarnaast geld genoeg voor luxe feestjes met veel sigaretten en alcohol heeft. Feestjes waar de verkeerde mensen komen. Mensen met een titel die de hele dag niets anders doen dan een beetje doelloos rondhangen en wachten op een volgend feestje

Netty Koen-Conrad heeft er patent op. De hoofdpersoon gaat altijd een of meerdere malen naar zo'n feestje. Als klasgenoten, zoals Ineke en Anneke. Als vriendin, die er eigenlijk niets aan vindt, omdat dat wereldje haar niet aanstaat, zoals Nina. Of als klasgenoot die zich al veel ouder en wijzer voelt dan de anderen, zoals Joan.

Juup gaat er heen als vriendin van Adèle. Samen met haar man Peter. Peter vindt er al meteen niets aan, maar Juup amuseert zich kostelijk. Ze doet er foute vrienden op, waar ze, ook na het feest steeds meer tijd mee gaat doorbrengen. Zeer tegen de zin van Peter. Want veel geld hebben ze niet. Hij is aan zijn proefschrift bezig en tot hij dat voltooid heeft zullen ze moeten rondkomen van het eenvoudige salaris dat het dito baantje hem brengt. Het is iets dat Juup maar moeilijk kan.

Om de echtelieden dichter tot elkaar te brengen, moet er iemand ziek worden. Een gegeven, dat de schrijfster ook al vaker heeft gebruikt. Dit keer wordt het het kind van Adèle. Kleine Diane krijgt longontsteking en duldt alleen Jup om zich heen. Wanneer ze uiteindelijk weer geneest, mag ze van Adèle een mooi kado uit kiezen. Het wordt haar twoseater en rijles van Adèle zelf. Peter is het er niet mee eens. En die vriendschap met die foute vriend Rik moet ook maar eens over zijn. 

Juup neemt het niet, dat er zo over haar beslist wordt en besluit weg te gaan. Ja, ze heeft dan een man, een eigen huis plus dienstbode, maar dit neemt ze toch niet. Pas wanneer ze in de krant verneemt dat Peter een ongeluk heeft gehad, komt ze terug naar huis. Daar blijkt dat een andere 'de W.' van de fabriek een ongeluk heeft gehad. Ze heeft zich vergist. En o, wat beseft ze nu, dat ze van Peter houdt. Haar wilde haren, die is ze voorgoed kwijt.

Ze gaat niet met Adèle en Diane op vakantie, wat eerst de bedoeling was. Ze hoeft de twoseater ook niet te hebben. Dat past binnenkort toch niet meer. Want ze heeft babywol gekocht. En wat dat zeggen wil, dat weet Peter ook. Peter, die inmiddels afgestudeerd is. Juup vindt het fantastisch, nu er' zo veel nieuwe wegen voor hem opengaan.'

Het geluk was schijnbaar nog niet volmaakt genoeg. Dat is het nu pas, met een man met uitzicht op promotie, een kind om voor te zorgen en een foute vriend die zich met de foute vriendin verlooft. Einde. Alweer een boekje uit, zo moet de schrijfster gedacht hebben. Deadline gehaald, uitgever tevreden. Met illustraties van Hans Borrebach.

In de storm

We zijn weer een paar jaar verder. Bob en Hanna zijn inmiddels de ouders van drie kinderen. Aangenomen zoon Daan, dochter Anneke, die Zusje genoemd wordt en de baby, die Job blijkt te heten, maar ook dat wordt niet meteen duidelijk. Het echtpaar Van Hemert lijkt in het niets meer op de flierefluiters uit het begin. In tegendeel, ze zijn nu een degelijke familie, met een zorgzame vader aan het hoofd van het gezin, een moeder die voor de kinderen en de kleine karweitjes zorgt en een dienstbode voor het zwaardere werk.

Bob en Hanna willen zes weken op vakantie naar Knokke, dat in dit verhaal als Knocke geschreven wordt. Maar helemaal zonder dienstmeisje zou Hanna niet kunnen, al die tijd. Er moet iemand mee om voor de kinderen te zorgen. Dat wordt Juul, het jongere zusje van Tim. Juul Huizinga, die voor het gemak ook maar Zus genoemd wordt.

De kinderen van de grote familie Huizinga zijn met de jaren al grotendeels uitgevlogen. Juul woont nog thuis. Ze heeft een ongelukkige liefde achter de rug, met de kunstenaar Sieward, die ze uit alle macht uit haar hoofd probeert te zetten, maar waar ze niet echt in slaagt. De brief van Hanna, waarin ze vader en moeder Huizinga vraagt of Juul misschien zin heeft om mee naar Knokke te gaan, komt als een geschenk uit de hemel. En natuurlijk wil Juul wel.

Op vakantie in België maakt Juul de ontwikkeling door, die Sanne van Havelte al eerder gebruikt heeft, bij jongere vrouwen. Ze realiseert zich dat echte liefde nooit voor onzekerheid kan zorgen, dat een degelijke man de beste keus is en dat het verzorgen van kinderen helemaal niet erg of eng is, maar het mooiste dat je kan overkomen. Op  die degelijke man na dan. En die vindt ze er ook. In de vorm van Bart ter Hegge, de jongere broer van Jo.

Eerst moet ze niets van hem hebben. Bart is een nijlpaard, zo meent ze. Eigenwijs, bazig en heerszuchtig. Dan komt Sieward nog naar Knokke ook. Het maakt haar danig overstuur. Natuurlijk komt het nog voor het einde van de vakantie goed, tussen Juul en Bart en kan Sieward de aftocht blazen. Daar wil ze eigenlijk nooit meer aan denken. Dat realiseert ze zich, in de storm, bij het strand van Knokke. Aanvankelijk geïllustreerd door Rie Reinderhoff, in de latere drukken nam Hans Borrebach het over.

Meer over deze verhalenserie is te lezen op de website van het boekenmuseum.

Ik kan handwerken

Een 'practisch handboek voor het vervaardigen van alle voorkomende vrouwelijke handwerken', aldus de ondertitel. Ik kan handwerken. Iets wat veel vrouwen van nu niet meer kunnen zeggen. Ik ook niet. Het is dan ook bijna vijftig jaar geleden dat dit boek werd uitgegeven. En nog wel eerder, ook. De editie, die ik bezit is van 1953. De vijfde, geheel omgewerkte uitgave.

B.C. Jelles, is de omwerkster. Een 'lerares Industrieschool voor vrouwelijke jeugd te Amsterdam en Huishoud- en Industrieschool te Haarlem'. Er is medewerking verleend door C.J.W. Leupen en A. Cupedo, eveneens leraressen van de Amsterdamse industrieschool.

Wat een huishoudschool was, weet ik. Dat werd later het huishoudelijk en nijverheidsonderwijs, de LHNO, weer later het lager beroepsonderwijs LBO en is nu, geloof ik, onderdeel van het VMBO.
De meeste meisjes uit mijn meisjesboekenverzameling zitten op de HBS, maar er gaat ook een enkeling naar de huishoudschool of naar de industrieschool. En behalve koken en poetsen leren ze er ook allemaal handwerken.

Wat ze dan precies leerden? Veel dingen, die in dit boek in woord en beeld staan uitgelegd. Weven, breien, haken, kant, vlechten, macramé knoopwerk, frivolité en  filet- of knoopwerk. Dit staat allemaal uitgelegd onder het kopje 'Technieken die stoffen doen ontstaan'. In 'Technieken op verdeelde stoffen' wordt verder verteld over kruissteek, tapisseriewerk, ajourwerk en zo meer. Dan is er nog borduren, dat onder 'Techniek op onafgedeelde stoffen' valt. Daarna volgt, in verschillende soorten en vormen nog het Opnaaien, gevolgd door Afwerken en de Lappendeken. Als elk boek uit de Ik kan serie wordt afgesloten met een register.

Er staan veel afbeeldingen in, die de tekst  moeten illustreren. En, ook al als in elk ander deel uit de Ik kan serie, een paar gekleurde 'platen', afbeeldingen op glanzend papier. Een advertentie van Cinderella lakens en slopen, een paar sfeeropnamen van handwerk. Een kleedje van geweven kousen, bijvoorbeeld. Of een gehaakt boodschappennet.

Huisvlijt. Dat wat de vrouw des huizes kon gaan doen, als al het verplichte werk voltooid was. Na het dagelijks poetsen volgens het schema van Ik kan huishouden. Waarvoor in dit boek trouwens nog reclame wordt gemaakt. Net als voor de al even onmisbare Ik kan koken.

Een vriend komt terug

Julia Zijlstra woont alleen. Ze heeft haar relatie met Tom verbroken, omdat hij veel te veel druk op de toekomst legde. Ze wilde nog vrij zijn. En vrij zijn kan ze. Met een eigen boetiek, gefinancierd dankzij de erfenis van haar overleden vader. Haar ouders zijn gescheiden, moeder hertrouwd met een onsympathieke man, maar Julia wist nog net op tijd het contact met haar eigenlijke vader te herstellen, zodat ze de erfenis kreeg. Ze had al een middenstandsdiploma, dus de keus een 'boetiek' te beginnen was zo gemaakt. Ze heeft, alleenstaand en wel, zelfs een aardig huisje. En haar collega Paula, een naam die Helen al eerder gebruikte voor een verhaal, is tevens haar beste vriendin.

Dan ontmoet ze Steve Lancaster - Steef, volgens de achterflaptekst - gitarist bij de bekende formatie Black Hawk. Ze is bij een concert geweest en niet veel later ontmoet ze hem in de stad, vlak bij haar eigen winkel. Een stormachtige relatie volgt, waarbij Julia al meteen geen reserves meer heeft. Al in het tweede hoofdstuk mag Steve blijven slapen. En dat voor iemand die een hoofdstuk eerder nog werd omschreven als een vrouw die meer dan genoeg van de mannen had en ze koel afwees, als ze toenadering zochten. Deze Steve is kennelijk toch anders.

Er volgen een paar hoofdstukken waarin ze Steve zo af en toe ziet. Ze reist hem zelfs achterna naar Engeland, waar ze geïntroduceerd wordt als zijn vriendin. Maar of hij wel zo trouw is? Zelf zegt hij van wel, het is alleen het drukke bestaan als artiest, dat maakt, dat ze niet altijd samen kunnen zijn. Julia gaat steeds meer aan het twijfelen. En dan duikt Tom ook weer op. Met een nieuwe vriendin. Dat raakt haar meer dan ze wil toegeven. Van wie houdt ze nou het meest? En wie houdt nu het meest van haar? Julia doet er nog een paar hoofdstukken over, om daar achter te komen.

Steve eist zijn deel, maar Tom doet dat ook. Steve neemt er geen genoegen mee, als ze de relatie ten slotte toch verbreekt. Hij staat midden in de nacht ineens voor haar deur om een verklaring. En die kan hij krijgen. Niet veel later ontmoet ze Tom weer. Hij heeft geen vriendin. Wel een mooi hoekhuis gekocht. En die baan, die eist ook niet zo veel meer van hem. Het maakt hem ineens een stuk aantrekkelijker. Het huis wat Julia bewoont heeft nu al zijn charme verloren. Jawel, ze trouwen. En op de bruiloft verschijnt Steve. Maar daar kan Julia ineens goed mee omgaan.Steve ook. Ze zien elkaar nog, nemen afscheid, maar wel zonder dat Tom het merkt.

Tja. Ik heb me een beetje in de schrijfster proberen te verplaatsen toen ik het las. De Romanserie had destijds een ouder leespubliek dan de Jeugdserie van Kluitman. Misschien dat ze zich dat pas halverwege realiseerde. Een succesvolle relatie met een artiest, dat wil er bij de jonge meisjes nog wel in. Daar hoeft ook niet meteen getrouwd te worden. Maar bij iets volwassener vrouwen is het toch al een stuk geloofwaardiger. En zo gaf ze tegen het eind van het verhaal toch maar de gewenste wending. Niet echt logisch, want in het verhaal lijkt Tom helemaal niet 'de man van wie ze in feite houdt' te zijn... Maar goed. Het verhaal bleek geloofwaardig genoeg te zijn om uitgegeven te worden. Al denk ik daar persoonlijk toch anders over. Zeker wanneer je beseft voor welke doelgroep dit is geweest.

Je kunt niet alles hebben, Marijke!

Leuke jaren vijftig-naam, Marijke. Met dank aan ons koningshuis en hun prinses Marijke-beter-bekend als-Christina. Ik heb veel boeken waarin een Marijke de hoofdrol speelt. In dit geval is het Marijke Bosman, die ook al figureerde in Eind goed, al goed. Dat bleek dus niet helemaal waar, getuige de titel van dit vervolg. Want Marijke kan niet alles hebben. Haar verloofde Pim wordt overgeplaatst naar Curacao. Daar moet hij eerst een jaar alleen naar toe. Ze kunnen nog niet van tevoren trouwen. Sterker nog: Marijke moet met de handschoen trouwen. Bij volmacht dus, met afwezigheid van de bruidegom.

Trouwen met de handschoen kwam in de jaren vijftig al niet zo veel meer voor. En bovendien gold het vooral voor mensen die te ziek waren om bij hun bruiloft aanwezig te zijn, om politieke redenen, of indien men van hoge adel was. Pim van Laer is het geen van allen, al schrijft hij zijn naam dan met a-e. Wat hij precies voor de maatschappij gaat doen, daar in Willemstad, wordt niet vermeld. Alleen, dat hij een jaar in een hotel zal verblijven, tot Marijke komt. Dat is natuurlijk al interessant genoeg.

Verder komen er de bekenden uit Eind goed al goed in voor. Annie en Ric zijn inmiddels getrouwd en verwachten hun eerste kindje. Hun huwelijksreis, uitvoerig door hen beschreven, brengen Matty en Marijke op het idee, ook op vakantie te gaan. En natuurlijk gaan bibliotheek collega's Ted en Hanja met hen mee. Ze kunnen allemaal tegelijk op vakantie en dat Matty vijftien jaar ouder is dan de andere drie vindt ook niemand een bezwaar.

Op vakantie leren Ted - vast een verwijzing naar Teddy Scholten, ook zo'n jaren vijftig begrip - en Hanja ook allebei de man van hun dromen kennen. En dan is er nog vriend Hans, die gecharmeerd is van Marijke, maar daar niet aan toe kan geven, omdat ze al verloofd is met Pim. Gelukkig heeft het gezin Bosman meer kinderen en Mieke, inmiddels achttien en op de huishoudschool, wil maar wat graag plaatsvervangster van haar oudere zus worden en met Hans verder.

Marijke trouwt als handschoen met oom Adriaan als haar gevolmachtigde. Er komen speeches en een feestje, al is de bruidegom er niet bij. Allemaal heel gewoon en op wat tranen na is het helemaal niet zo verdrietig als Marijke in eerste instantie dacht. Haar uitzet is compleet, haar baan opgezegd. Ook Matty besluit de bibliotheek te verlaten. Ze heeft als getrouwde vrouw eigenlijk al veel te lang doorgewerkt. Annie en Ric zijn ouders van een tweeling, Ted heeft haar Kurt, Hanja haar Leo en Hans zijn Mieke. Toen was alles pas echt goed. Een derde deel in deze serie heb ik niet gevonden. Maar dat hoefde ook niet. Want iedereen was onder de pannen.